Nauka

Jurassic Park nie miał racji, bez problemu przegoniłbyś T-Rexa

-

3 min czytania

Zbadano możliwy ruch ogona tego dinozaura i wyniki są zaskakujące. Nie musiałbyś nawet biec, aby uciec przed T-Rexem, mógłbyś spokojnie iść.

Jeżeli słyszysz słowo dinozaur, to podejrzewam, że pierwszą myślą będzie film z 1993 roku. Jest tam scena, gdzie bohaterowie uciekają przed wściekłym Tyranozaurem w jeepie, a ten biegnie na tyle szybko, aby go dogonić. No dobra, wiemy, że to fikcja i wymysł filmowców, ale po najnowszych badaniach trzeba byłoby ten fragment całkowicie zmienić.

W najnowszych symulacjach, opartych na ruchu ogona, wskazały, że ten groźny dinozaur nie chodził zbyt szybko. Okazuje się, że prędkość jego chodzenia wynosiła zaledwie 5 km/h. Oznacza to, że przy szybkim marszu wyprzedziłbyś bez problemu tego giganta.

Tyranozaur żył około 66 milionów lat temu. Jest największym drapieżnikiem wśród dinozaurów, a dorosły osobnik mierzył około 3,5 metra wysokości, był długi na około 12 metrów, a ważył “skromne” 5 do 7 ton.

Wcześniejsze badania na temat prędkości Tyranozaura, opierały się o masę zwierzęcia i wysokość bioder. Dodatkowo mierzono długość kroku i szacowano prędkość. Wynikało z tego, że prędkość chodzenia wynosiła najwyżej 10,8 km/h.

Tym razem Pasha van Bijlert, autor badania, podszedł od innej strony do zagadnienia prędkości u tego dinozaura. Mianowicie zbadał pionowy ruch ogona.

Ogony dinozaurów były niezbędne do ich przemieszczania się na wiele sposobów. Nie tylko służy jako przeciwwaga, ogon wytwarza również dużą siłę potrzebną do poruszania ciała do przodu. Robi to poprzez dwa duże mięśnie ogona – mięśnie ogonowo-udowe – które przy każdym kroku odciągają nogi do tyłu– powiedział van Bijlert dla portalu Live Science.

Współczesne zwierzęta nie mają cechy ogonów, które naukowcy zauważyli wśród dinozaurów, czyli zarazem biernego zawieszenia w powietrzu oraz aktywne kołysanie w górę i w dół podczas chodzenia.

Ta kombinacja – pasywne zawieszenie, gdy jest aktywna w ruchu – jest unikalna dla dinozaurów; obecnie nie ma żadnych żywych zwierząt z tą cechą” – wyjaśnił van Bijlert.

Model, na którym opierał się van Biljert był dorosłym okazem znanym jako “Trix”. Do badania wykorzystano skany i modelowanie ogona Trix. Potem nałożono więzadła na miejsca widoczne na kościach (dzięki dobrze zachowanym kręgom). Dzięki temu dokonano cyfrowej rekonstrukcji ogona.

Stworzony w ten sposób ogon jest w stanie podać prawdopodobny rytm kroków. Pozostało tylko dodać odległość, jaką pokonuje za każdym razem i otrzymamy wynik.

Nasz model bazowy miał preferowaną prędkość chodu wynoszącą 4,6 km/h. W zależności od niektórych założeń dotyczących więzadeł i sposobu, w jaki obracają się kręgi, uzyskuje się nieco wolniejsze lub większe prędkości (2,88 do 5,9 km/h), ale ogólnie rzecz biorąc, wszystkie one są wolniejsze niż wcześniejsze szacunki.

Czytaj też: Jedna z najbliższych nam gwiazd może działać jak fabryka czarnej materii

Marcin Krzemień
Marcin Krzemień — kolekcjoner, fascynat gier Indie i niszowych systemów RPG. Pasjonuje się podbojem kosmosu. Prowadzi cykle: Blast from the Past, IndieDev, Supervillain Origins i inne. Znaleźć możecie go na Twitchu jako Redaktor_Krzemien.

    Mogą Ci się spodobać

    Więcej w kategorii Nauka